Checklisty do druku

Checklista: zanim klikniesz „Wyślij”

Mam IBAN odbiorcy (PL + 26 cyfr albo GB + 20 znaków) i sprawdziłem go z odbiorcą.
Znam walutę konta odbiorcy (PLN czy GBP) i wysyłam w tej walucie.
Imię i nazwisko odbiorcy są zgodne z danymi w banku.
Wpisałem jasny, prawdziwy tytuł przelewu.
Porównałem kwotę, która dotrze do odbiorcy, u co najmniej 2–3 dostawców.
Przy przelewie SWIFT świadomie wybrałem SHA, OUR lub BEN.
Uwzględniłem weekendy i święta w obu krajach.
Zapisałem potwierdzenie przelewu.
Dostawca jest regulowany (jak to sprawdzić, piszemy w artykule o bezpieczeństwie przelewów).

Sprawdziłem bieżący kurs średni GBP/PLN.
W każdej ofercie wpisałem tę samą kwotę obciążenia mojego konta i zanotowałem kwotę u odbiorcy.
Policzyłem koszt całkowity w złotówkach i w procentach.
Sprawdziłem, czy bank odbiorcy pobierze opłatę albo przewalutuje środki.
Wiem, jak długo obowiązuje kurs i ile trwa realizacja.
Sprawdziłem, że dostawca jest regulowany (FCA Firm Checker lub rejestr FCA / rejestr KNF), a dane kontaktowe zgadzają się z rejestrem.
Sprawdziłem limity i wymagane dokumenty przy mojej kwocie.
Wiem, jak skontaktować się z obsługą klienta, gdy coś pójdzie nie tak.

Sprawdziłem dostawcę w FCA Firm Checker lub rejestrze FCA (UK) albo w rejestrze KNF (PL) i porównałem dane kontaktowe ze stroną.
Sprawdziłem, czy firma nie figuruje na liście ostrzeżeń FCA lub KNF.
Wiem, czy dostawca jest bankiem (FSCS/BFG), czy instytucją płatniczą (safeguarding).
Nie trzymam u instytucji płatniczej dużych kwot dłużej, niż to konieczne.
Każdą zmianę numeru konta potwierdziłem telefonicznie, na znany wcześniej numer.
Nikt mnie nie pospiesza. Presja czasu to najczęstszy znak oszustwa.
Kurs nie jest „zbyt dobry, żeby był prawdziwy”.
Mam z rodziną w Polsce ustaloną zasadę weryfikacji próśb o pieniądze.
Znam numer 159 (i sprawdziłem, czy obsługuje mój bank) i wiem, że w razie problemu dzwonię od razu.